Geç Antik Çağ’da farklı dinî toplulukların ses, söz ve müzik pratiklerini tarihsel, toplumsal ve ritüel bağlamları içerisinde incelemek; öğrencilerin Yahudi, Hristiyan, geleneksel çoktanrılı ve erken İslam çevrelerine ilişkin kaynakları karşılaştırmalı biçimde değerlendirmelerini sağlamak; dinî kimlik, ibadet, aktarım ve kültürel etkileşim süreçlerini kanıta dayalı olarak araştırma becerilerini geliştirmektir.

Geç Antik Çağ’ın dönemlendirilmesi ve kültürel coğrafyası; dinî ses pratiklerine ilişkin terminoloji ve kaynak sorunları; geleneksel kültlerde ilahi ve tören uygulamaları; Yahudi topluluklarında kutsal metinlerin seslendirilmesi ve litürjik şiir; erken Hristiyanlıkta mezmur, ilahi ve cemaat katılımı ele alınır. Süryanice, Grekçe ve Kıptîce konuşulan Hristiyan çevrelerde seçilmiş dinî metin ve icra bağlamları; manastır ve şehir kiliselerinde ibadet düzeni; dinî otoritelerin ses, çalgı ve icraya ilişkin yaklaşımları incelenir. Erken İslam döneminde Kur’an tilaveti, ezan ve dinî ses ortamları karşılaştırmalı çerçevede değerlendirilir. Sözlü aktarım, metin–melodi ilişkisi, mekân, toplumsal katılım ve kültürler arası etkileşim üzerinde durulur; daha geç kaynaklardan geçmişe ilişkin çıkarım yapmanın sınırları tartışılır.