Bu derste antik literatürde en çok anılan ya da en çok kullanılan efsanelerin ve mitosların bilgileri ışığında Eskibatı –Eski Hellen ve Roma- mitolojilerini olabildiğince incelenecek ve bilimsel analizleri yapılacaktır. Dolayısıyla Eskibatı mitoslarının işlevleri üzerine bir değerlendirmeye varılacaktır.

Söylenceler bilindiği üzere, coğrafi dağılımlarına göre yedi ana bölümde toplanır: Hellas ve İtalya, Ortadoğu, Kuzey Avrupa, Britanya, Uzakdoğu ve Pasifik Adaları, Afrika ve Amerika. Dolayısıyla her bir söylence o toplumun manevi değerlerini yansıtan ciddi öyküler olarak karşımıza çıkar. Bir başka deyişle, bu öyküler ait olduğu toplumun kültürü tarafından değer verilen ve korunan insani deneyimlerin birer simgesidir. Konular ortaktır: Yaratılış, Bereket ve Kahramanlık. Birçok yaratıcı ve entelektüel çabaya esin vermeye devam etmektedirler. Edebiyat, sanat ve müzikten tat alma duygusunu geliştirdikleri gibi tarih, din, psikoloji, antropoloji ve arkeolojiye duyulan ilgiyi de beslerler. Kısacası, insan deneyimlerinin simgesi oldukları için, çeşitli bilim adamlarının bakış açılarına bağlı olarak, söylencelerin çok çeşitli biçimlerde çözümlenmeleri mümkündür. Örneğin bir din tarihçisi olan Mircea Eliade, söylencelerin ciddi dinsel deneyimlerden ortaya çıktıklarını ve dinin özünü oluşturduklarını savunur. Antropolog Paul Radin söylencelere ekonomik bakış açısıyla yaklaşır; Claude Levi-Strauss da söylenceleri deneyimlerin birer simgesi ya da aktarılan hikâyeler olmaktan çok, soyut kurgular olarak düşünür. Örnekleri çoğaltmak mümkündür… Görülüyor ki, mitolojinin büyüleyici tarafı, kısmen onu aynı anda pek çok bakış açısından görebilmekten kaynaklanır. Nitekim her disiplin, değerli katkılarda bulunarak, bütüne karşı duyduğumuz hayranlığı artırır.